عرفان کسرایی|روزنامه شرق، |
علوم محض یا کاربردی؟
سیستم آموزشی در ایران به صورت سنتی مبتنی بر حفظ دادهها و اطلاعات بوده است. دانش آموزان بر پایه یک سنت دیرینه آموزشی، جدول ضرب و بسیاری از معادلات ریاضی، اسامی و فرمولها را از بر میکنند. این روند به آموزش عالی هم کشیده شده و در واقع (حفظ کردن جمله به جمله و کلمه به کلمه تعاریف) ، بخشی از روش آموزشی کهن ما شده و بر سراسر نظام آموزشی کشور سایه انداخته است. دانش آموزانی که خط به خط پاسخهای دروس تاریخ و جغرافیا را از بر میکنند و بی کم و کاست دقیقا همان چیزی که در کتاب نوشته را تکرار می کنند هرگز نخواهند توانست در آینده ذهن خلاقی داشته باشند. ورود به فاز کنکور سراسری به نوعی دیگر ، بار دیگری بر دوش این مشکل می اندازد. مهارت تستزنی و انتخاب گزینه درست از بین 4 گزینه یکی از بی معناترین روشهایی است که میتوان بر اساس آن ، دانشآموزان را برای تحصیل در رشتههای مختلف دانشگاهی، دستچین کرد. مهارتی که گاهی کمترین ارتباطی به صلاحیت علمی دانشآموزان ندارد ولی در عین حال تعیین میکند یک دانشآموز ، مهندس پلیمر شود یا مهندس برق. یک دانشآموز غالبا تا زمانی که در آزمون سراسر شرکت میکند تفاوت بین مهندسی عمران و مکانیک را دقیق نمیداند. حتی اغلب دانشآموزان که وارد رشتههای مهندسی میشوند هیچ درک درستی از اینکه دقیقا وارد چه رشتهای شده اند و قرار است چه کاری انجام دهند ندارند. حتی دفاتر ارتباط با صنعت در دانشگاهها نیز نتوانستهاند گره از کار فروبستهی ارتباط دانشگاه با صنعت بگشایند. دانشجویان رشتهی مهندسی مکانیک عموما به جز چند بازدید از پالایشگاه و نیروگاه و سایر مراکز صنعتی با بسیاری از کاربردهای دانش مکانیک در صنعت بیگانهاند. نه قوانین کار را میآموزند و نه مقرارت کارگاهی و نه می توانند گزارش بنویسند. اغلب دروس فنی و عملی مانند طراحی اجزاء ماشین ، غالبا در حد نظری باقی میمانند و دانشجو از آنجا که بسیاری از قطعات صنعتی را از نزدیک ندیده ممکن است تصور کاملا اشتباهی از ماهیت مسایل طراحی پیدا کند. به همین جهت بسیاری از فارغ التحصیلان مهندسی زمانی که برای ادامه تحصیل به دانشگاههای غربی مهاجرت میکنند با یک مشکل بزرگ مواجه میشوند. سواد نظری و محاسباتی بالا و تجربه کاری و عملی تقریبا هیچ. دروس ریاضیات مهندسی پیشرفته در دوره کارشناسی که در کمتر جایی در دنیا تدریس میشود دانشجویان را از نظر تئوریک با سواد و از نظر خلاقیت مهندسی و طراحی بیسواد میکند. در چنین شرایطی ایران به لحاظ تولیدات صنعتی هرگز به کره جنوبی یا ژاپن یا فرانسه نخواهد رسید. حتی اگر تعداد فارغ التحصیلان مهندسی ایران دو یا سه برابر این کشورها باشد.
فایل پی دی اف این مقاله در وبسایت روزنامه شرق
